Torbjørn takkar for seg

Torbjørn Gran gir seg som trenar for Sandane sitt A-lag, men det blir heldigvis ikkje det siste klubben ser til trønderen, som gjennom sine år i Sandanefotballen har gitt innhald til begrepet "å blø for laget". Gran er også mannen som har NM-medaljar i badminton, ungdomslandslagsspel for Norge i same idrett, som rockar Norge i bandet "Kokken Tor" og som av alle ting har valgt å bruke talentet sitt til å gje STIL engasjement, vitalitet og tiltrengt styrefart til vidare klubbutvikling.

Han har 20 år som aktiv fotballspelar i vaksenfotballen (Jølster, 3. divisjon; Sandane sine lag i 4., 5. og 6. divisjon), men Torbjørn har først og fremst via sitt liv til musikken (det kjem vi tilbake til). Debuten på STIL sitt A-lag kom seint. Han var 29 år då han og Sandane overraska alle med å vinne 3-0 over Sogndal 2 i 2012.

2018 var året det skulle bli opprykk. STIL var uheldige frå sesongstart, med skader på sentrale spelarar som Eirik Rauset, Jonas Denk og Petja Cink, og seinare i sesongen også Mads Wie. Å vere STIL-trenar er å takle at laget endrar seg frå veke til veke. Det kan gjerne vere 5-6 spelarar som ikkje er tilgjengelege til påfølgande kamp.  -Erfaringa vår er at vi kan skape eit godt lag viss alle i treningsgruppa er til stades og trenar saman i vekene. Første halvåret i 2017-sesongen hadde vi ein slik situasjon: alle var på trening og var interesserte i å følge planane våre. Resultatet vart ein veldig god vårsesong.

At det ikkje vart opprykk i 2018 betyr ikkje at fotball-Sandane går i heilsvart. -Alle som såg siste seriekampen mot Stryn 2 merka seg sikkert at laget løfta seg og dominerte etter pausen.  Då sette vi inn unge spelarar, seier Torbjørn, og får presentert ein av kjepphestane sine: -Haldning og kollektiv vilje til å spele fotball trumfar det meste, meir enn individualisme, einsidig fokus på opprykk og individuelle ambisjonar.

Korleis har trenarerfaringa vore?

-Det har vore fantastisk lærerikt og samtidig knallhardt og utruleg frustrerande. Det er dagar der ein ikkje ønsker anna enn å ha heile gjengen med spelarar rundt seg, samla på bana til trening. Og så er der tyngre dagar. Det er frå topp til botn på følelsesregisteret!

Med seg i arbeidet har Torbjørn hatt Espen Aagård.  –Han har vore heilt uvurderleg, fungerer utruleg bra som trenar og er svært flink med spelarane.

-Nedslagsfeltet vårt utvidar seg og vi får større jobbar enn tidlegare. Dette er ein karusell ein må hive seg på, elles stoppar det opp, seier han.

Å gå «all in» er eit kjenneteikn på Torbjørn Gran, anten det er tale om trenaren, spelaren eller musikaren. Ingen STIL-trenar har for eiga rekning oppsøkt treningsinspirasjon slik han har gjort: han har hatt hospiteringsopphald i Start (Mons Ivar Mjelde), Ranheim (Ola Bye Rise) og Skeid (Tom Nordlie), og har vore ein gjengangar på Eggens trenerskole i Trondheim. 

Og ingen hinkar av bana med eit nasebrot, ein kneskade eller ein broten arm så ofte som Torbjørn Gran.

-Kor mange ganger har du eigentleg brote den armen din?  

Torbjørn betrur oss at handleddet er brote tre gonger. Det betyr krise for ein gitarist med konsertoppdrag kvar helg. Eine året det skjedde var festivalsommaren godt i gang. Løysinga var å å klippe opp gipsen før kvar helg og teipe godt. Tredje mandagen han møtte på sjukehuset for å få lagt på ny gips, fekk han beskjed om at han ikkje fekk kome tilbake ein gong til. -Det er sjølvsagt idioti, men jobben måtte gjerast.

Alle som har sett rockemusikaren Torbjørn i aksjon på scena, tvilar ikkje: mannen har glede, driv, energi og ei musikalsk kraft som fossar fram frå scenekanten eller sceneriggen eller kvar han no har funne på å klatre.  

-Kva utfordringar ser du for klubben?